Dag X (weet niet meer hoe veel) 26 januari - het eind is in zicht - deel 1

Huishoudelijke mededeling

Dit blog is een beetje een ratjetoe, de verhalen over het vrijwilligerswerk kennen jullie inmiddels wel en dat gaat elke dag gewoon door. De ene dag iets drukker dan de andere maar met een werkweek van 24 uur sjouwen en tillen vind ik het ook goed om af en toe even uit te puffen uiteraard. Voetjes, knietjes, rug...het piept en kraakt allemaal een beetje.

Vandaar wat andere zaken vandaag, plezierige zaken, mooie dingen, opbeurende feitjes en herinneringen, héél véél goede herinneringen. Ik zal het blog in fasen afmaken over het weekend en daar op FB even melding van maken.

Een weerzien met twee oude vrienden

De eerste oude vriend is de kibboets waar alles begon, kibboets Ha'ogen. Vlakbij Natanya in de Hefer vallei die ooit vol stond met sinaasappelboomgaarden (nu iets minder). Daar begon op 20 oktober 1977 mijn Israëlische "avontuur".

Ik ging daar naartoe voor een Hebreeuwse taalcursus, mèt kost en inwoning in deze kibboets. Een kibboets was toen nog een collectief van de bewoners, een idealistisch opgezette samenleving. Wij, de leerlingen, leerden halve dagen de taal in het klaslokaal. We werkten halve dagen in alles wat maar voorhanden was. De koeienstal, avocado pluk, sinaasappels en grapefruit boomgaarden, de afwas in de keuken, werk in de plastic fabriek (en vast nog meer wat ik al vergeten ben).

Dinsdag had ik een afspraak en kwam ik om een uur of 10 aan in de stromende regen. Ik was hier voor het laatst in 2012, mèt Marjolein en de kinderen. Ik kon alleen maar vanonder het afdakje van de plaatselijke supermarkt om me heen kijken en een paar opnamen maken. Dezelfde huisjes en het centrale plein lijkt niet zo heel veel veranderd. Keurig onderhouden gras en tuinen en overal kunst van plaatselijke creatievelingen.

Vriend #2: de man die mij opwachtte

Dezelfde man die onze klas van 1977 (zie foto hieronder) de taal en cultuur bijbracht en door het examen sleepte zat op mij te wachten.

Zo zag hij er respectievelijk in 1977 en 2012 uit:

Nu, in 2024, is deze man Ya'akov Guterman, 87 jaar oud. Hij heeft al twee keer een schouder gebroken en mag van zijn lieve vrouw niet meer fietsen. Hij draagt het manmoedig en is overgegaan op Tai Chi hoewel hij zelf ook vindt dat de namen van de posities wel enigszins vreemd aandoen. Hij noemde als voorbeeld "De witte kraanvogel spreidt zijn veren" en "De haan staat op een been" - ik weet niet meer welke hij hier deed maar hij vond het zelf erg grappig.

Vroeger noemden mensen hem wel eens "de Israëlische Danny Kaye" - de gelijkenis was toen duidelijker. In 1977 op een vakantieweekje in de Sinai woestijn met onze klas:

Het weerzien was hartelijk, er was lunch en een korte wandeling door de kibboets met een bezoek aan het archief (annex museum) van de kibboets waar de archivaris zowaar wat foto's van mij had gevonden. Yaakov fotografeert ook graag en vaak en heeft dat veel gedaan op al zijn reizen in de wereld. Hij gebruikt zijn foto's ook als inspiratie voor zijn schilder- en tekenwerk als illustrator van boeken.

Na een korte wandeling was de koek op en was hij redelijk moe. Ik heb met veel emotie afscheid van hem genomen. De fiets heeft hij tot kunstwerk verheven. Zijn principes blijven fier overeind, alsmede zijn innige vriendschappen met Palestijnse ouders die - evenals hij - kinderen hebben verloren in de oorlogen en zijn overtuiging dat een vreedzame oplossing mogelijk is. Zijn vrouw heeft die overtuiging sinds 7 oktober opgegeven, wat helaas leidt tot heel wat twistpuntjes tussen die twee.

Zullen we elkaar ooit nog zien? Wie weet? Deze man stond aan het begin van mijn leven in dit land en is dus eigenlijk de reden dat Eynat en Negev bestaan - wauw! 1977 - 2012 - 2024, bijna 50 jaar vriendschap en respect voor deze man.