Een herhaling van zetten - vóór vertrek dit keer

Op 22 juni 2006, zo'n zeventien en een half jaar geleden schreef ik de volgende blogpost (lees het gerust terug via de link hieronder):

Het weerbericht

Ik zat eergisteren nog naar het weerbericht te kijken vanuit mijn hotelkamer in Szombathely, Hongarije. "Het blijft warm, mogelijk in het weekeinde onweer". Nu hoor ik het gerommel in de verte bij een helderblauwe lucht.

Hoe besluit een mens zomaar, binnen 48 uur, zijn baas, vrouw en moeder (niet noodzakelijkerwijs in die volgorde) ervan te verwittigen dat er een KLM ticket aangeschaft is en dat de reis dit keer niet in een kantoor ergens in Europa eindigt, maar in Haifa, Israel?

Het antwoord moet ik helaas schuldig blijven. Laten we het houden op "gut feeling", dichtbij je vlees en bloed willen zijn in tijden van nood en toch ook wel een dosis nieuwsgierigheid. De vorige keer dat de raketten vielen, zat ik er zelf midden in.

Dat was toen, nu naar 2024

Dat was in de Libanon oorlog toen de terreurgroep Hezbollah het Noorden van Israel wekenlang bestookte met raketten. Dat was nog ver vóór Iron Dome, de nieuwe luchtafweer van Israel. 

Significanter dan dat, het was ook nog ruim een jaar vóór de gewelddadige overname van de Gazastrook door Hamas (2007) waarbij een interne strijd tussen verschillende Palestijnse bewegingen resulteerde in tenminste 161 doden en meer dan 700 gewonden zonder dat ook maar één "mensenrechtenactivist" daar problemen mee had. Ook werd er nog niet geprotesteerd op de Dam in Amsterdam en in de Nederlandse stations want Palestijnen die Palestijnen vermoorden was blijkbaar niet echt nieuwswaardig.

Er waren wel al heel veel raketten vanuit de Gazastrook afgevuurd op Israel sinds het nauwelijks een jaar daarvoor het gebied volledig ontruimd had. Ook toen werd er gesproken over een staakt-het-vuren en over de vrijlating van een gijzelaar, Gilat Shalit die uiteindelijk ruim 5 jaar in handen van Hamas onder erbarmelijke onstandigheden zou worden vastgehouden.

Toen en nu weer

Ook zeventien jaar geleden lieten Westerse democratieën Israel in de steek en voerden de druk om te onderhandelen tegen beter weten op. Israel kreeg garanties van de VN, van de EU, van alles en iedereen. Garanties die naar wij nu weten niets, maar dan ook niets waard bleken te zijn.

Sinds die junimaand in 2006 en tot begin dit jaar zijn jaarlijks duizenden raketten en mortieren op Israel afgeschoten - elke week van elke maand - iets waar wij overigens in de Nederlandse pers nagenoeg niets over lazen toen niet en nu niet.

Voor wie de lijst met aantallen op wikipedia even wil nakijken - keurig per jaar en maand gerangschikt - je vindt ze hier . Van zo'n 2800 raketaanvallen in 2006 tot 30000 (dertig duizend !!) vorig jaar is er in die 17 jaar geen jaar geweest zonder beschietingen. 

Onderhandelrondes, staakt-het-vuren afspraken met Egypte en met alle anderen, niets hielp. De Palestijnen gebruikte elke pauze om de herbewapening met kracht ter hand te nemen en elke binnengekomen dollar en euro aan hulpgelden aan de bouw van het onder- en bovengrondse terreurnetwerk. VN functionarissen, journalisten, scholen en fabrieken, alles werd in dienst gesteld van de terreur.

Wat ga ik daar doen?

Het is onder die omstandigheden dat ik nu weer afreis naar een land in oorlog, niet alleen om kind en kleinkind even vast te houden, zus en nicht te knuffelen maar ook om dáár in te springen waar het nodig is. Avocados plukken bij boeren die getroffen zijn door de mobilisatie, voedsel en care pakketten helpen inpakken voor soldaten in het veld en bewoners van de geëvacueerde grensstreken in Noord- en Zuid Israel.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen en ik beloof dat ik voorzichtig zal zijn. Fotos en verslagen volgen!