Dag 8 - de eerste werkervaringen

Enkele dagen later

Zoals ik afgelopen zaterdag schreef ben ik zondag (de eerste dag van de werkweek in Israel) aan het werk gegaan in de ondergrondse parkeergarage van de Expo Tel Aviv (zeg maar de RAI van Israel). Daar is een paar maanden geleden een ongelofelijk distributiecentrum uit de grond gestampt - geheel ontworpen, bestuurd en gerund door vrijwilligers uit alle windstreken.

De "Engelen van Eran"

De katalysator achter dit burgerinitiatief is een organisatie genaamd Eran's Angels, een eerbetoon aan een man genaamd Eran die bijna tien jaar geleden overleed. Interessant genoeg begon Eran's Angels niet als een humanitaire onderneming, maar als een protestbeweging. De groep stond aanvankelijk bekend als Brothers in Arms en bestond voornamelijk uit veteranen en reservisten die hadden beloofd niet in het leger te dienen als ze werden opgeroepen. Hun twistpunt was de regering van premier Benjamin Netanyahu, waartegen zij zich fel verzetten.

De brutale aanval van Hamas op 7 oktober veranderde echter alles. De reservisten meldden zich voor hun dienst en Brothers in Arms veranderde in de grootste niet-gouvernementele hulporganisatie in Israël. Hun rol breidde zich uit tot het ondersteunen van het leger, het voeden en kleden van ontheemde Israëliërs, het bieden van therapie en zelfs het verzorgen van achtergelaten honden.

Technologie ontmoet de mensheid

Brothers in Arms (nu dus Eran's Angels) opereert ongeveer als een tech-startup. Een interne app koppelt verzoeken om hulp aan benodigdheden, waardoor middelen efficiënt worden doorgestuurd naar de plek waar ze het meest nodig zijn. Ongeveer 15.000 mensen in heel Israël gebruiken de app dagelijks en bieden hulp in verschillende vormen. De organisatie heeft vrijwilligers een gevoel van doelgerichtheid en een middel gegeven om hun land te dienen, ondanks hun politieke meningsverschillen.

En wat doe ik daar dan? 

Samen met vrijwilligers van over de hele wereld die hier naar toe komen voor een dag, een week, een maand, is het mijn taak die verzoeken om hulp die door de administratie-vrijwilligers worden uitgeprint en geordend, om te zetten in dozen vol met de gevraagde en benodigde spullen. "Shop until you drop" dus, maar dan voor het goede doel.

Stations

Er zijn verschillende stations waar ik, met een buddy, langs ga om spullen van het lijstje te verzamelen. Een station voor kleding en schoenen, voor beddengoed en deken, voor speelgoed, voor huisraad (potten, pannen etc.), voor hygiënespullen  (shampoo, zeep, toiletpapier, tampons, douchegel, deodorant etc.), blik- en droog voedsel en ga zo maar door.

Een TV voor een uit het Noorden geevacueerd gezin, thermisch ondergoed voor soldaten in Gaza, speelgoed voor een gezin met 5 kinderen uit de kiboetsen in het Zuiden die zijn aangevallen, potten en pannen, snoep en chips voor soldaten op de Golan en ga zo maar door. Voor alles wordt een oplossing gezocht in de voorraad die steeds door bedrijven en particulieren met donaties wordt aangevuld.

En het resultaat?

Het resultaat is dan een zending met ingepakte dozen die, na zorgvuldig te zijn gecontroleerd en gelabeled, dáár wordt afgeleverd waar hij besteld is. En ook dat afleveren gebeurt weer door vrijwilligers met alles tussen een klein boodschappen auto'tje tot bestelbussen en vrachtwagens.

Komisch detail: dit was een zending voor een grote groep soldaten ergens in het noorden die zèlf óók weer vrijwilligerswerk doen als ze off-duty zijn in de dorpen en steden die ze beschermen. De linker stapel waren dozen met cupcakes die in een buurtcentrum door de soldaten met de kinderen van die plaats gaan worden gedecoreerd.

En wat doe je dan als je trek hebt?

Geen nood! Er is een geimproviseerde keuken waar de hele godganse dag mensen staan te snijden, bakken, smeren en koffie/thee zetten. Geregeld komen er ook van restaurants in de buurt donaties binnen van bakken vol met kipnuggets of kant en klare salades. Bakkerijen leveren brood en koekjes. Er wordt aan alles gedacht.

Afsluiten

Ik heb hier nu twee volle dagen gewerkt en heb elke minuut genoten. Iedereen is vol van één enkel doel: zowel de soldaten als de gevluchte burgers zo goed mogelijk te ondersteunen. Gezinnen met kleine kinderen krijgen een extra speeltje in de pakketten, soldaten iets lekkers wat niet op de lijst stond. Het gaat duidelijk vanuit het hart. 

Ik neem heel even pauze want mijn benen en knieën beginnen een beetje te protesteren - rug gelukkig nog niet van het tillen. Maar ik ga vast en zeker weer terug want dit is precies de saamhorigheid waar ik naar op zoek was! Gisteren ging ik als één van de laatsten de deur uit.

De situatie is en blijft verschrikkelijk, de 136 gegijzelden zijn nog niet terug en de wereld staat nog steeds op zijn kop met mallotige demonstraties. Gelukkig zien veel landen in dat de bizarre en wanstaltige aanklacht bij het Internationaal Hof van Justitie in Den Haag kant nog wal raakt en beginnen zich uit te spreken. De aanklacht van notabene Zuid-Afrika, één van de laatste landen die nog steeds uitstekende banden onderhoudt met het misdadige regime in Iran en wat zelf een uiterst gewelddadig land is voor zijn eigen inwoners.

PS

Ik kwam wel zomaar een bekende uit Nederland tegen, wàt een leuke verrassing. We hebben even gebabbeld zijn toen weer hard aan het werk gegaan - het is hier géén theekransje uiteindelijk.

Tot ooit!