Dag 4 - over de geschiedenis van Haifa

Wandeling

Vandaag maar weer eens een stukje geschiedenis, die van de stad Haifa in dit geval. Haifa is een grote havenstad met bijna tweehonderdtachtig duizend inwoners, gebouwd om- en op de bergrug Carmel in het Noord-westen van Israël. Het is de grootste haven van Israël.

De stad Haifa werd gesticht in de Late Bronstijd (14e eeuw v.Chr.). In de derde eeuw na Christus was Haifa een centrum waar kleurstoffen bereid werden. Let wel, dit was vele eeuwen vóór dat de Islam zelfs maar ontstond! Al die tijd hebben er Joden gewoond, zoals elders in dit land. Door de eeuwen heen is de stad Haifa veroverd en bestuurd door Byzantijnen, Arabieren, Kruisvaarders, Ottomanen, Egyptenaren en Britten. 

De Bahá'ís hebben in Haifa hun wereldcentrum, dat op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat. De graftombe van de Báb, een van de stichters van deze wereldreligie, is gelegen in de Perzische tuin, bestaande uit hangende tuinen op 19 terrassen. Het is een heiligdom van de Bahá'í-godsdienst, die in 1844 zijn oorsprong vond in Perzië.

So far, so good

Vanochtend tussen de regenbuien door een lange wandeling gemaakt door het Haifa van de eerste helft van de 20ste eeuw, het deel tussen de benedenstad en de Carmel buurt bovenop de berg - het "midden" van de stad als het ware. Dit deel heet "Hadar".

Deze buurt werd gebouwd zo rond de jaren 30 van de vorige eeuw met als aanleiding de hevige onlusten in de benedenstad, rond de haven, in 1929, met als bloederig hoogtepunt de aanval op de Joodse wijk bij het oude treinstation. 

Ik kwam langs deze plaquette die aan het bouwen van de wijk en het hele nieuwe centrum van Haifa herinnert. Niet voor niets slaap ik in een hotel dat sinds 1930 bestaat - dit hele deel van de stad werd gebouwd in die tijd om veiligheid en voedselzekerheid voor de inwoners te garanderen.

Al wandelend kom je in dit deel van Haifa veel ultraorthodoxe Joden tegen die de laatste voorbereidingen op de shabbat treffen. De laatste boodschappen moeten worden gehaald.

Aan het eind van de lange, ietwat vervallen, winkelstraat zet je de afdaling in naar een kloof waar twee viaducten overheen gebouwd zijn om twee delen van de stad aan elkaar te verbinden. Precies in de bocht omlaag kwam ik deze inscriptie tegen.

Vertaald staat er dat dit de plek is waar in de Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-48 de verbinding hersteld werd met de door Arabische troepen omsingelde stad. Een man die daar woont vertelde mij over de hevige gevechten waarbij er vanaf de daken dagen lang geschoten werd op alles wat bewoog.

Tegenwoordig is zo'n 18% van de bevolking van Haifa Arabisch. De stad staat dus vol met zowel kerken als moskeeën (naast veel synagoges uiteraard). De stad is ook een mengelmoes van moderne en oude architectuur. Van "apartheid" is geen sprake. De stad kent bijvoorbeeld een Universiteit waar heel veel Arabische studenten uit het hele land graag naartoe gaan omdat er ook veel aandacht is voor specifiek de Arabische cultuur.  

Eén bekende die aan de universiteit van Haifa gestudeerd heeft wil ik jullie niet onthouden: de correspondente van de NOS, Nasrah Habiballah die hier een Master van twee jaar in conflictsituaties deed.

Laat ik afsluiten met een foto van mijn oude werkplek, het hoofdkantoor van de Israelische Douane in Haifa bij de toegang tot de haven. En een stukje graffiti waar ik mijn oog op heb laten vallen vandaag.

Toegift/encore

Oh ja, de lunch...die was lekker en gezellig! Bij Sasson's Bar op de Carmel waar Mar vorige keer zo'n overheerlijke gegrilde bloemkool met tahinisaus had. Ik, overtuigd carnivoor die ik ben, heb het bij een homp vlees gehouden. Eén iemand kon de patatjes ook wel waarderen...