Dag 3 - Een korte vandaag

Vroege start

Ik had om ongeveer half negen afgesproken met Shai bij Eynat thuis zodat we samen konden vertrekken voor het baby en peuter zwemmen. Toen ik mijn hotelletje uitstapte was dit de mooie lucht. Mooi begin van de dag dus.


Zwembad

Na ongeveer een half uurtje rijden waren we in de moshav waar het zwembad zich bevindt, Negev en Shai lagen al snel in het water. Toch weer héél anders dan in augustus toen Negev nog zo'n ukkje was. Hij spartelde en deed van alles, hield mij aan de kant in de gaten, kreeg zelfs af en toe kushandjes toegeworpen - om te smelten!




Op weg terug viel meneer onmiddelijk in slaap achter in de auto. Was helemaal uitgeput. Ik heb de deur van de lift opengehouden en Shai is in één keer doorgelopen en heeft hem slapend en wel in bed gelegd. Nog even koffie gedronken en weer op pad.

Nahariya

Treinstation - ook hier weer de posters van de gegijzelden en toch duidelijk minder drukte in de trein. 




Na 40 minuten een vreugdevol weerzien met vriend en ex-collega Jack en zijn vrouw Rachel. We kennen elkaar inmiddels zo'n 40 jaar. Gezellig gegeten, gebabbeld en besloten dat we zondag samen naar Tel Aviv gaan om voedsel- en kledingpakketten voor soldaten en evacués in te pakken om zo ons steentje bij te dragen en de band tussen ons nog eens te verstevigen. 

Ze zijn afgelopen voorjaar bij ons in Heiloo geweest en hebben daar geweldige herinneringen aan - de "beste vakantie ooit" zeiden ze, vooral omdat Heiloo zo ànders was. Of ik het weekend bleef en waarom ik toch een hotel had genomen wilden ze weten - lief.

Morgen nog een rustdag, lunch buiten de deur met Eynat die er erg naar uitziet. Dat was hem voor vandaag.

Bonusfoto's


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Dag 14 - Gerrit Bing, herdenking 5 jaar. Waarschuwing: heftige woorden

Afbeelding
Weer een ongeplande post! Gewone dag vandaag, hard gewerkt in Tel Aviv en veel bereikt met heel veel ontzettend lieve en krachtige mensen (en ja, "mijn" Canadees was er ook weer bij). Ik had gisteren mijn tante Marjan opgezocht en wist dat het deze week 5 jaar geleden is dat haar man, mijn oom Gerrit Bing die een soort tweede vader voor me is geweest toen ik in Israël woonde, overleed na een lang ziektebed. Marjan had al gezegd dat de kinderen en kleinkinderen zondagochtend vroeg op de begraafplaats van  kibboets Kfar Aza bij elkaar waren gekomen omdat iedereen op Gerrit's sterfdatum andere dingen te doen had en ze nu als een soort vluchtelingen door het hele land verspreid zijn in hotels en huurhuisjes. Officieel heet dat IDP of "Internally displaced persons". Nichtje Atalia Mijn jongste nichtje Atalia (nou ja, "nichtje", volwassen vrouw uiteraard dus "nicht" dan maar) publiceerde op haar Facebook pagina de prachtige foto's van de grote ...
Meer lezen

Een herhaling van zetten - vóór vertrek dit keer

Afbeelding
Op 22 juni 2006, zo'n zeventien en een half jaar geleden schreef ik de volgende blogpost (lees het gerust terug via de link hieronder): Het weerbericht Ik zat eergisteren nog naar het weerbericht te kijken vanuit mijn hotelkamer in Szombathely, Hongarije. "Het blijft warm, mogelijk in het weekeinde onweer". Nu hoor ik het gerommel in de verte bij een helderblauwe lucht. Hoe besluit een mens zomaar, binnen 48 uur, zijn baas, vrouw en moeder (niet noodzakelijkerwijs in die volgorde) ervan te verwittigen dat er een KLM ticket aangeschaft is en dat de reis dit keer niet in een kantoor ergens in Europa eindigt, maar in Haifa, Israel? Het antwoord moet ik helaas schuldig blijven. Laten we het houden op "gut feeling", dichtbij je vlees en bloed willen zijn in tijden van nood en toch ook wel een dosis nieuwsgierigheid. De vorige keer dat de raketten vielen, zat ik er zelf midden in. Dat was toen, nu naar 2024 Dat was in de Libanon oorlog toen de terreurgroep Hezbollah h...
Meer lezen

Dag 13 - een niet geplande blogpost (confonterend)

Afbeelding
Het begin van de dag  Zoals ook vorige week stapte ik vanochtend op de trein naar Tel Aviv, een reis van net aan een uur. Hij zat vol, zoals altijd op zondagen, met soldaten en reservisten die na het weekend weer terug naar hun eenheid moeten. Het zijn de gelukkigen want de meeste soldaten in Gaza en aan de grens met Libanon zitten soms al ettelijke maanden in het "veld" zonder huis of familie te hebben gezien. Geen wonder dan ook als je af en toe de loop van een M16 of andersoortig wapen ietsje opzij moet schuiven om goed te kunnen zitten. Aangekomen bij de Expo heb ik de medicijnen die ik had aangeschaft bij de donatiedesk afgegeven. Ze waren er erg blij mee. Op de één of andere manier liep het vandaag niet helemaal lekker. Ik heb met een sympathieke Candadese tachtiger uit Toronto twee zendingen ingepakt en toen sloeg de chaos toe. Te weinig ervaren vrijwilligers op de uitdeelpunten gecombineerd met te veel nieuwe vrijwilligers voor het inpakken en een haperend computersys...
Meer lezen