Dag 11 en 12 - Shabbat (en de aanloop)

Vrijdagochtend - inkopen

Ik had van de week op het werk bij de Expo (Eran's Angels) al begrepen dat er een groot tekort was aan simpele medicijnen en drogisterijzaken voor soldaten in het veld - dingen als paracetamol, muggenspray, antihistamine, ibupofen, gewone pleisters, talkpoeder en gaas. Ook van die eiwitrepen voor energie stonden op mijn lijst. 

Ben dus naar het Carmel centrum gegaan waar ik twee apotheken heb bezocht, uitgelegd waarvoor ik kwam en mijn budget op tafel gelegd. Zonder uitzondering werd er geweldig gereageerd met genereuze korting (gratis kan niet want onderdeel van een keten, moet aangeslagen worden en zij moeten ook gewoon leven).  

Hier is een deel van de buit uitgestald op mijn bank, twee volle tassen klaar om morgen mee te nemen naar de Expo:

Ik zie op TV mensen die dag in, dag uit eten maken voor de soldaten in het veld. Zij zeggen simpelweg "Wij hadden gespaard voor een buitenlandse reis, naar het buitenland willen we nu niet. Dan besteden we het aan de mensen die elke dag hun leven wagen voor ons". Ik kan niet achterblijven en draag mijn steentje bij - uiteindelijk ga ik straks weer terug naar het veilige Nederland.

Vrijdagmiddag - verjaardag

Zoals gezegd vierden wij vandaag Negev's eerste verjaardag. Jawel, een maand of twee en een half te laat vanwege de oorlog maar toch! Eynat en Shay hadden een plekje vlak bij de universiteit van Haifa uitgezocht, in het natuurgebied van de Carmel bossen. Het weer zat ongelofelijk mee en er hing een spandoek, er lagen grote picknick kleden op de grond, er was eten in overvloed, de uitgebreide familie was er...kortom, hij was ècht jarig!

Er staat Happy Birthday Negev op het spandoek

Vrijdagavond - een onverwachte uitnodiging

Ik werd gebeld door de mevrouw waar voor ik een paar pakken gestampte muisjes had meegebracht en eerder al had afgeleverd. Zij woont op de Carmel in een mooie wijk en is een telg uit het Nederlandse Drukker geslacht - een achternicht van de bekende Marjan Drukker (van het in Nederland beroemde poppenhuis). Zelf is ze opgegroeid in Amerika waar haar ouders meteen na de oorlog naartoe gingen en is pas op latere leeftijd naar Israël gekomen.

Of ik de shabbatmaaltijd met haar, haar man en een paar Amerikaans/Israelische vrienden wou komen delen. Nou, aangezien ik geen plannen had, heb ik die invitatie met twee handen aangenomen. En nee, Marjo - ik had niet eens een bosje bloemen of wat chocolaatjes voor haar mee😂 Ten eerste waren de winkels al dicht toen ze belde, ten tweede had ik de uit Nederland meegebrachte gestampte muisjes al eerder aan haar gegeven, eerlijke deal toch?

Tijdens het toetje ging het luchtalarm af en zijn we naar de veilige kamer gegaan voor een kwartiertje totdat bleek dat een afweerraket even ten noorden van Haifa was afgevuurd op een drone van Hizbollah. Niet de drone maar de afweerraket had het luchtalarm veroorzaakt. Loos alarm dus maar wel een reminder dat er een oorlog gaande is.

Ze heeft me zelf terug gebracht naar mijn appartementje, bussen rijden er ook in Haifa op vrijdagavond niet en ik was eerlijk gezegd ook blij om even in stilte bij te komen van zo'n drukke en sociale dag. 

Zaterdag - een wandeling en meer

Uiteraard ben ik na de koffie heerlijk aan de wandel gegaan en na twee valse starts (één maal camera batterij leeg, de andere keer ID kaart, betaalkaarten en buskaart vergeten) heb ik op mijn gemak de benedenstad van Haifa doorkruist.

Op het Paris Plein (Kikar Paris) was een grote politiemacht verzameld, veel dranghekken, ME en alles bij elkaar een redelijk grote voorbereiding. Er zou later die ochtend een groot protest plaatsvinden. Vóór of tégen? De agent die ik vroeg antwoordde heel diplomatiek: "het is maar aan welke kant je zelf staat" en daar kon ik het mee doen.

In de straat achter het plein zit het restaurant van de gebroeders Saleh, een restaurant waar ik veertig jaar geleden met collega's regelmatig lunchte als we een lange dag hadden. Dit is een volgende generatie van de familie Saleh die het restaurant runt maar ze zijn niets veranderd. Voor een Arabisch restaurant hangt de tent erg vol met Israëlische vlaggen, het Israëlische nieuws staat aan op een grote flatscreen en de clientèle is een volledige mix van alle bevolkingsgroepen die in Haifa leven. Druzen- en moslimvrouwen in traditionele kleding met of zonder hun mannen, joodse (niet-religieuze) zakenlieden die daar door de week ook komen. Apartheid? Niet bij de gebroeders Saleh in de tent!

Er mogen dan 40 jaar tussen zitten, het eten is niet verandered. Gelukkig maar! Humus met foulbonen, salades van alle soorten, augurken en olijven, warme pitabroodjes...alles! En wat je leeg eet wordt bijgevuld voor dat je het in de gaten hebt. Het kopje (Arabische) koffie is van de zaak, het tweede ook en de wortelcake vanwege het verhaal dat ik er vroeger al kwam. De prijs voor al dit moois? NIS45, zo'n €11 inclusief een flesje Spa rood. Hoe bestaat het?

De weg terug - de rauwe werkelijkheid

Op weg terug ben ik even naar binnen gestapt in het Stedelijk Museum van Haifa waar op dat moment een expositie was van een drietal kunstenaars waaronder fotograaf Micha Brickman. De expositie betrof fotografie en installaties uit Be'eri, de kibboets waar op 7 oktober zo veel doden zijn gevallen en van waaruit zo veel mensen zijn weggevoerd. Bij de doden waren ook de ouders van een vriendin van Eynat die 5 jaar geleden even in Nederland was om Eynat te steunen toen Elon was overleden.

Buiten de tentoonstellingsruimte stond een plastic kinderglijbaan die bij de peuterspeelzaal van de kibboets had gestaan, op een bed van gebroken dakpannen, verkoold hout en stukken van tegeltjes.

Het glijbaantje was door de hitte van het vuur en de beschietingen onherkenbaar verwrongen. Micha raadde ons aan over de dakpannen te lopen zodat wij het geluid konden horen wat hij en de eerste hulptroepen hoorden toen ze zochten naar overlevenden een paar dagen na de inval, toen het semi-veilig was.

Binnen had hij zowel foto's van de verwoestingen aan de muur alsmede een paar 3D brillen waarmee wij als het ware mee konden kijken met een drone die over de verwoeste huizen vloog op 9 oktober. Je kon precies zien waar er mensen waren gedood in het kruisvuur en waar de Gazanen (zowel Hamas als burgers) hadden huisgehouden. In Be'eri waren het vooral Gazaanse burgers die de ergste slachtingen aanrichtten. Ik kon het maar even volhouden, slapjanus dus en ben naar buiten gelopen om bij te komen. 

De stadswandeling terug

Ik besluit met wat foto's van bijzondere tuinen, kerkjes, kloosters en ander gebouwen die ik tegenkwam op weg terug. Klik gerust op de foto's om een wat grotere afbeelding te bekijken.

Morgen

Morgen is het zondag, de eerste werkdag van de week en ga ik weer hard aan het werk. Dus morgenavond (en misschien ook overmorgenavond) geen blogpost. Dinsdag ga ik op bezoek in mijn oude kibboets bij mijn leraar Hebreeuws en vredeactivist Ya'akov Guterman. Marjo is hem wel eens tegengekomen in een boek en we hadden hem (mèt Elon) in 2010 al eens ontmoet.

[EDIT]

In de categorie "nagekomen nieuwsfeiten" vertelde Marjo me vandaag dat Erans's Angels prominent in de Trouw van woensdag stond. Nu lees ik die krant al een tijdje niet meer maar dit artikel heb ik toch maar even opgezocht:

Voor wie ook een digitaal abonnement heeft, het artikel is hier te vinden in de online krant.