Aankomst en de eerste dreun

Leeg en troosteloos

Wat zullen Mar en ik hier vaak samen hebben gelopen, ik ook nog heel vaak tussendoor. Nooit, letterlijk nooit heb ik de centrale hal van het vliegveld zó verlaten gezien, zó leeg, zó bedrukt. Zo'n 17 jaar geleden in de Libanonoorlog kwam ik hier voor het eerst, deze nieuwe terminal die net geopend was. Dit schreef ik in juni 2006:

Mijn eerste keer in de nieuwe aankomst terminal, vol met mensen, zelfs op zo'n idiote tijd als 4 uur 's ochtends. Hij is mooi, de nieuwheid glimt er nog vanaf, maar wel erg kaal en koeltjes vergeleken met het "gezellige" Schiphol.

Vol met mensen, toen wel. Om 4 uur 's ochtends terwijl de raketten op Noord Israel vielen. En kijk nu eens, op prime time, om half zes in de namiddag als er eigenlijk om elk tafeltje geknokt word onder andere omstandigheden.

Er zitten verdwaald door de grote vertrekhal heen wat mensen aan tafeltjes, Ilan's Café ligt er verlaten bij (had ook altijd slechte broodjes en te dure koffie hoor, dus zó erg is dat nu ook weer niet) en de duty free mensen lopen wat verveeld naar werk te zoeken.

Als je dan op de grote hellingbaan richting paspoortcontrole loopt, krijg je de volgende dreun: alle namen en portretten van de mensen die nog in de ondergrondse tunnels van Gaza gegijzeld worden, meest jonge mensen maar er zitten ook tachtigers bij. Geteld zijn het er honderdzesendertig! Je vraagt je bij elke poster af wie zijn/haar kinderen zijn, of die de verschrikkingen van 7 oktober wèl overleefd hebben en of die persoon misschien wel helemaal niet meer zou willen leven als hij wist dat er niemand meer op hem of haar wacht.

Noa Argamani

Voor wie scherp kijkt ziet als derde in de rij Noa Argamani (26), het meisje wat is te zien in een van de eerste Hamas-video’s die werd vrijgegeven tijdens de massamoord op honderden feestgangers tijdens de Supernova-woestijnrave op 7 oktober, zittend op de achterkant van een motorfiets achter haar Hamas-ontvoerder, schreeuwend: “Dood me niet!”

Zó dichtbij komt het dan. Met haar 26 jaar is ze maar een paar jaar jonger dan onze jongste dochter, zelfde levensstadium als sommige van de vrienden van Elon. Had ze dromen? Leeft ze nog?

Bibas

Ook aan de andere kant een lange rij van gezichten en namen.

Links begint de rij met Shiri en Yarden Bibas, de ouders van de twee kleine roodharige kindjes Ariel van 4 jaar en Kfir van maar 9 maanden. In mijn angstdromen van de afgelopen maanden plakte ik vaak het gezicht van onze kleinzoon Negev (die ik gelukkig morgen in de armen kan sluiten) over het gezicht van kleine Kfir en werd dan gek van angst wakker. "Gelukkig", Negev is veilig, maar Kfir en Ariel hebben ook een opa die net als ik helemaal gek is van zijn kleinkinderen. Wat moet die nou verder? Hoe moet die dan nog doorgaan met leven?

En zo dus nog 133 keer meer, om he-le-maal gek van te worden.

Paspoortcontrole en verder

Er zat welgeteld één agent in een hokje en ik kon meteen doorlopen. Heb nog nooi zo lang bij de bagageband gestaan. De koffers waren er meestal al omdat die paspoortcontrole zo veel tijd in beslag nam.

Trein naar Herzliya gepakt en daar is eigenlijk niks bijzonders over te vertellen. Op tijd, 25 minuutjes later stond ik op het station en na een kort taxiritje liep ik bij zus Yael naar binnen. We hebben lekker gegeten, Shoshana met haar nieuwe fashionable haarkleur babbelde gelukkig gezellig over de keuzes die ze nu in haar leven aan het maken is. Morgen moet Yael vroeg achter de balie dus ga ik om 8 uur met Shosh ontbijten. Hoop morgen ook mijn tante Marjan (87) even te zien, de tante die na 14 uur in een schuilkelder gezeten te hebben en door het leger uit haar benarde positie werd gered, nu hier aan het revalideren is.

Tot morgen...slaap lekker!